2010 yılı kasım ayıydı…içimde bir burukluk, her gün aynı saatte
yapılan iğneler,kullanılan ilaçlar,yine morarmıştı göbeğim iğnelerden…ve
inanıyordum ki yine olmayacaktı…eşimle de konuşup anlaşmıştık
zaten..benim nasıl hırpalandığımı nasıl acılar çektiğimi iğneleri
göbeğime değil de yüreğime vurduğumu, moraran acıyan yerin göbeğim değil
de yüreğim olduğunu o da çok iyi biliyordu…
Son denememiz
olacaktı…yine olmazsa bebeğimiz artık bebek konusu açılmayacaktı….öyle
demiştik demesine de ne kadar zordu bu…çevremde hergün biri hamile
olduğunu söylerken, izlediğim dizilerdeki insanlar bile sürekli birer
birer hamile kalırken bunu kafamızdan nasıl silecektik orasını hiç
bilmiyorum..sadece SON du bu…
Beklenen gün gelmişti..bebeğimin
transferi olacaktı az sonra..önceki denemelerin aksine hiç heyecanlı
değildim..umut ise hiç hiç yoktu…yatağa yatmış transfer anını beklerken
tv açıktı ve ben ona bakıyordum..ama ne izliyordum ne
duyuyordum..bedenim oradaydı ama ya ruhum ???transferim gerçekleşti..1
saat yatmam gerekiyor…yarım saati zor tamamlıyorum..hadi gidelim diyorum
eşime…bu da olmayacak nasıl olsa…yeni bir başlangıca, yeni bir ben
olmaya ihtiyacım var onu da şimdi yapalım..diğerlerinin aksine ağır ağır
arabaya binip yavaşça evimize gitmek yerine kahvaltı yapalım diyorum
dışarıda…ama yatman gerekiyor bile diyemiyor eşim..koşarcasına çıkıyorum
tüp bebek merkezinden …bir daha gelmeyeceğim buraya diyorum içimden…
Bu
seferki denememizi hiç kimse bilmiyor..ne ailem ne iş yerindekiler
..Cuma zaten izin aldım..haftasonu yatarsam pazartesi işe
gideceğim..eşimle eve geliyoruz dışarıda kahvaltı yapıp…kar var
sokaklarda hala da yağıyor ince ince..perdeyi sonuna kadar açıp yağan
karı seyrederken uyuya kalıyorum…babam geliyor rüyama..elinde 5 tane
uğur böceği,bir kuru ekmek parçası konuşmuyor bana uzatıyor sadece baba
seni çok özledim deyip sarılmak istiyorum…ama babam yok uluyor uğur
böcekleri uçuyor yerde kuru bir ekmek parçası kalıyor…uyanıyorum…eşim
yanımda …konuşmak bile istemiyorum onunla …babam geldi rüyama diyorum ve
hıçkırarak ağlıyorum..
11 gün geçiyor ..hiç bir değişiklik yok
bende..ne midem bulanıyor ne de göğüslerim şişti..hafif hafifte kanamam
var…regl olcam belli..kan vermeye ne gerek var diyorum..olmaz diyor eşim
son kez vereceğiz..işe gitmeden kan verip şirkete geliyorum..11 de
çıkacak sonuç…bi kaç arkadaşım biliyor durumu ve 11 de açıklanacağını…11
de onlar arayacak..ama maalesef negatif deme zevkini yaşatmak
istemiyorum onlara…bahçeye çıkıp bir sigara içiyorum..bu arada yine
öncekilerin aksine bu sefer bırakmadım sigarayı..nasıl olsa olmayacak..
tek dostum sigaradan mı vazgeçeyim??
Saat 10.50 ben arıyorum
gayet sakince..sonucum vardı 11 de çıkacaktı…kız bakıyor 284
diyor.tebrikler hamilesiniz...
Nasıl
yani diyebiliyorum bir süre bekledikten sonra..hamile miyim şimdi? Ama
kanamam var…o halde bugün mutlaka doktorumuzu görmelisiniz
diyor..ağlıyorum gözümden akan yaşlara hakim olamıyorum..kız çoktan
kapatmış ama telefon hala elimde,kulağımda…arkadaşlar geçiyor önümden
ağladığımı görüyorlar…bişey diyemiyorlar onlar da gene olmadı
sanarak..boğazımda bir yumruk ağzımdan çıkmıyor ki kelimeler
konuşayım…oldu diyorum bir süre sonra..bu sefer oldu..ve daha da çok
ağlamaya başlıyorum..eşim arıyor bu sırada..eee saat 11 oldu
ya…ağladığım için meşgule alıyorum..tekrar arıyor..bunu ona da
söylemeliyim..duymalı baba olacağını..açıyorum telefonu ama ağlamaktan
konuşamıyorum ki…eşimin morali bozuluyor olmadı sanarak ..sonra
hamileyim Gökhan diyorum..duruyor bişey diyemiyor biliyorum ki o da
karşımda ağlıyor..ben çalışamam artık gel beni al akşama da doktora
gideriz diyorum.
Doktor kanamam için rapor veriyor..yatacaksın
kalkamayacaksın diyor…gün aşırı kan vererek takip edeceğiz..düzenli
ikiye katlaması lazım..embriyoyu kaybederiz yoksa dedi..bebeğime embriyo
demişti ve kaybetmekten bahsediyordu…yok yok bu sefer onsuz olmak
istemiyordum..
3 ay kanamam devam etti ..3 ay yüreği ağzımda
geçirdim zamanı ..hep yattım…sürekli ilaç kullandım..bu arada yemek
yiyemiyor sürekli kusuyordum…olsun razıydım bebeğim orda dursun
yeterki…bu arada kızım olacakmış…10 haftalıkken söyledi doktorumuz …önce
her hafta sonra 15 günde bir sürekli doktordaydık..doktor bize ultrason
görüntülerini veriyor..eve gelip onu bir dosya kağıdına zımbalayıp
altına o gün doktorun söylediklerini yazıyorum..güzel bir albümü oldu
kızımın doğum öncesine ait…
16. haftadan sonra mide bulantılarım
da geçiyor…artık rahatım desem de ancak doğum sonunda geçecek olan ve o
günlerde bu geçmeyecek asla dediğim mide yanmalarım devam ediyor…Balık
yiyemiyorum,ceviz yiyemiyorum vitamin ya da kan hapı
yutamıyorum…üzülüyorum bebeğim beslenemiyor gelişemeyecek
diye…zorluyorum kendimi ama olmuyor…
Bebeğim 28 haftalık oldu
hafif bir sancı var tarif edemediğim…doktorumu arıyorum tatildeymiş ama
hastaneye git bi baksınlar diyor..ne kadar pimpirikli olduğumu o da
artık öğrendi…hiç acelem yok iş çıkışını bekliyorum eşimle hastaneye
gidiyoruz..NST ile o an tanışıyorum…bebek geliyor açılma var sancın var
diyor…şok oluyorum..daha küçücük geçen hafta 1.300 gramdı..doğarsa
yaşaması mucize..ağlıyorum gene ve gözyaşlarıyla hastaneye
yatıyorum…ciğer geliştirici iğneler,nidilat denen ve zaten düşük olan
tansiyonumu iyice düşüren bir hap…hapı içince kendime gelemiyorum..4 gün
yatıyorum hastanede..çıkınca yine rapor yine evdeyim…bu arada
hiçbişeyim hazır değil ya doğum olsaydı napardım deyip yavaştan
aldıklarımı yıkamaya ütülemeye başlıyorum…10 gün raporluyum ve 10 günde
odamızdan hastane çantamıza kadar
her şey hazır…ciğer geliştirici
iğnemiz de tamam doğsa da yaşayacak bebeğim korkmuyorum ama çok küçük
hala biraz daha büyümeli..
Rapor bitiyor doktor artık çalışma
diyor..yine rapor vereyim sonra da doğum iznine ayrıl diyor…ama bebeğim
doğduktan sonra bana daha çok ihtiyacı var deyip direniyorum…sabahları
eşim bırakıyor işe akşamları şirket şoförü eve bırakıyor..sadece
varlığımla işyerindeyim..arkadaşlarım kendimi yormama izin vermiyor…
Bebeğim
14 Ağustosta dünyaya gelecek.sezeryan olacağı için erken doğacağından
doktorla anlaşıp 2 ağustosa gün alıyoruz..çünkü o gün eşimin de doğum
günü…kızımı o gün doğurarak eşime hediye etmek istiyorum..ama doktor
artık sadece yat diyor..hana çok sıcak sabaha kadar uyuyamıyorum
zaten..11 temmuz 2011 pazartesi itibariyle izne ayrılıyorum…doktora yine
haftada bir gitmeye başladık..her kontrolde NST ye bağlanıyorum..
16
temmuz 2011 cumartesi…gün boyu kasıklarım ağrıdı…bebeğim hiç
kımıldamadı, sıcakkk…ne yapsam huzursuzum…gece 2 oldu hala ağrım
var..artık yatayım dedim..saat sabaha karşı 4 olmuş nasıl bir ağrıyla
uyandım anlatamam…ayaklarımı üşüttüm sanırım deyip sıcak su torbası
hazırladım…kabızım sanki ya da gaz sancısı olmalı bu…4-6 arası ayağımın
altında sıcak su torbasıyla klozette oturdum…baktım geçmiyor hala sancım
eşimi uyandırıyorum.günlerden Pazar 17 temmuz 2011 saat sabahın 6
sı…git bir eczane bul ..internette okumuştum dubalac diye bir ilaç var
onu içersem iyi gelir diyorum..eşim eczaneye gidiyor…bu arada doğum
aklımın ucundan bile geçmiyor…derken bir kanamam oluyor…o an nasıl yani
deyip doktoru arıyorum…böyle böyle bir ağrım var dünden beri ve bebeği
hiç hissetmedim üstelikte şimdi kanamam oldu diyorum…doktorum doğum
başlıyor olabilir çantanı al gel hastaneye bir kontrol edeyim diyor..
Olamazzz
hazır değilim!!!hemen duşa giriyorum duştayken eşim arıyor eczacı
-doktoruna sormadan bu ilacı veremem diyor-diyor ben de boşver eve gel
diyorum..ama doktorumla konuştuklarımı söylemiyorum…sıcacık bir banyo
yapıyorum saçlarımı falan kurutuyorum eşim anca geliyor..pastaneye
uğramış sıcacık simitler pogaçalar almış…canım çekiyor ama ya doğum
yaparsam deyip dokunmuyorum bile…beni giyinmiş hazır bir şekilde görünce
noldu diyor..doktoru aradım bizi bekliyor diyorum..hadi çıkalım o zaman
dediğinde yalnız şu bavulu da alman lazım diyorum içimde garip bir
mutlulukla…eşim şok içinde niye diyor..belki kızımız gelecek kontrole
bağlı diyorum..ikimiz de arabaya binip hastaneye gidiyoruz…yollar bomboş
…hastaneye yaklaşırken kimseye haber vermediğimiz aklımıza
geliyor…annemi ablamı ve kayınvalideyi arıyoruz…belki doğum olacak
dediğimde kimse inanamıyor…
Hastane bahçesine arabayı acilin
önüne park ettiğimizde kapıda doktorumu görüyorum..bizi
bekliyor…seviyorum bu adamı bak kapılarda beklemiş bizi diyorum
eşime…arabadan inmemle bir şey oluyor..altıma işiyorum galiba ama
durduramıyorum…doktor
suyun geldi deyip beni hemen sedyeye yatırtıp odaya çıkarıyor…hemen
yine NST ye bağlanıyorum..Doktorum şok içinde 28.haftada erken doğum
riskiyle yattığımda 33-35 falan çıkıyordu sancı..bu sefer 80…sen nasıl
duruyorsun bağırmadan diyor…benden şaka gibi bir laf çıkıyor…ama bu
doğum sancısı olamaz filmlerde böyle değildi diyorum..doktor da eşim de
gülüyor…
Epidural iğnemi oluyorum..beklerken abim ve yengem
geliyor…ohh eşim artık yalnız değil diye seviniyorum..çünkü o kadar
şapşallaştı ki kendimden çok onu düşünüyorum…
Vee beklenen an
geldi…sedye ile asansöre bindirilirken eşim elimi tutuyor..korkma
diyor…korkmuyorum kii kızım gelecek çok mutluyum ben…ameliyathaneye
iniyorum… iner inmez herkes bir geveze, bir meraklı sürekli bişeyler
soruyorlar konuşturuyorlar…doğuma odaklanmam lazım diyorum içimden ama
susmuyorlarki…ne ara kestiler anlamadım bir den göğüs kafesime
bastırdıklarını hissettim.o an beni oyaladıklarını çoktan başladıklarını
anladım…başımda anestezi uzmanı..bu onunla beraber girdiğim 3. Ameliyat
o da beni tanıyor artık…göğüs kafesine bastırdıklarında ahhh diyorum
…anestezi uzmanı korkma geçecek bitti diyor…ama istersen seni
bayıltayım…yok yok olmaz kızımı göreyim sonra diyorum…saat tam 10.00
diyor ve bir ağlama sesi…anında ben de ağlamaya başlıyorum..minik
buruşuk bir surat…
sonrasında uyandığımda odamdayım…kızım, minik
mucizem yanı başımdaydı…şükürler ediyordum Allahıma…doktor geldi
yanımıza nerdeyse bebeği kaybediyormuşuz diye anlatmaya başladı..kızım 1
gün önce doğum kanalına girmiş fakat yan girmiş ve kafası sıkışmış
biraz daha öyle kalsa kaybedecekmişiz..kafasının bir tarafı mosmordu…ne
yağardım kaybetseydim onu diye yine ağlamaya başladım..
ilk gün
sütüm hiç olmadı…göğsümün ucu olmadığı için tutamıyordu da zaten…o gün
kaka yapması gerekiyormuş normalde ama yapmadı..göğsümü sıkınca 1 damla
süt geliyordu ..onu gördüler ya sütün var onun midesi ne ki doyar
dediler..sevgili kayınvalidem de mama yerse alışır seni emmez dedi ve
mama verdirtmedi..sonuç …2.günde açlıktan sarılık değerimiz 15
olmuş..yani fototerapi alacak dediler…o neymiş derken alet odaya geldi
kızımda bez kalacak şekilde soydular ve altına yatırdılar…yine sevgili
kayınvalidem çorap giydirip üstünü örttü üşür diye hemşire geldikçe
kızıp açtı ama bir türlü laf anlatamadık…ertesi gün o minicik bedeninden
kan alınırken hiç hali yoktu kızımın…sonuçlar geldi sarılık azalmadığı
gibi ilerlemişti…yine fototerapi lazım dediler..bu sefer pediatri
bölümüne yatırdılar…sen istersen çık hastaneden ben kalırım bebekle dedi
ablam ama yok dedim bırakamam…zaten sadece emzirmek için alıyordum
kucağıma..o gece de pediatri de yattık kızımla…artık eve çıkmak kızımla
beraber evde olmak istiyordum.yine kan alındı yine sonuç geldi
çıkabilirsiniz hastaneden ama yarın kan vermeye gelin yine
dediler..sevinerek çıktık hastaneden..minik mucizem ve ben sonunda
evimizdeydik…
ertesi gün kan verip eve geldik..hastaneden
aradılar birkaç saat sonra…sarılık değeri çok yüksek fototerapi almalı
diye..yine çok mutsuz olmuştum ama napayım yeterki kızım iyi olsun diye
eşyalarımızı hazırladık ve hastaneye geldik..kızımı yenidoğan ünitesine
yatıracaklarını pediatri bölümünde yer olmadığını söylediler..ve kızımı
kucağımdan alıp gittiler…nasıl ağladım yine anlatamam 5 günde nasıl
bağlanmışım kızıma bırakmak öyle zor geldi ki..ama mecbur
bıraktık..sabah 11-12 arası ve akşam 19-20 arası görebilirsiniz
dediler…aynı günün akşamı saat 19.00 olmadan hastanedeydik..sağdığım
sütleri de götürdüm 1 saat kızımla olacaktım ama o da ne…yenidoğan
ünitesinin kapısında 5-6 aile daha vardı…oysa o 1 saat hepimiz
içinmiş..herkes teker teker girip 5 dk.içerde kalıp çıkıyordu..birkez
daha hayal kırıklığı yaşadım…kızıma baktım baktım ve geldim…sürekli süt
sağıp hastaneye gönderiyordum…ertesi gün akşam yeniden kan alıp çıkıp
çıkmamasına karar vereceklerdi..dualar ediyordum kızım bizimle eve
dönsün diye…nihayet doktor çıkabilirsiniz dedi ve minik mucizem
kucağımda ayrıldık hastaneden..sezaryen dikişlerim ev ve hastane
arasında mekik dokurken iyileşti..hiç yatmadım ve kimseye de bırakmadım
kızımı…ben emzirdim ben yatırdım ..altını ben değiştirdim…
bugün
artık 13 aylık oldu kendisi…minik mucizem büyüdü…Allahıma binlerce
şükürler olsun ki onu bize verdi…iyi ki varsın bebeğim…iyi ki doğurmuşum
seni..iyi ki sımsıkı tutunmuşsun hayata…seni çok seviyorum….
devin79