Henüz evleneli 1.5 ay olmuştu... evlendiğimiz günden beri eşime hemen çocuk istediğimi söyleyip duruyordum.Birgün akşam tam sofrayı toplayıp mutfağa götürmüştüm ki elimdeki tepsi sanki kaydı elimden.Reglim 7 gün gecikmişti ama hamile olabileceğime pek ihtimal vermiyodum ta ki elimden ayağımdan kan çekilmiş gibi hissedene kadar.Eşime hemen eczane bulmamız gerektiğini söyledim o sıradada misafirlerimiz gelecekti acele ediip hemen eczaneye gittik ve 2 tane gebelik testiyle eve geri döndük.O sırada ben testi yapmadan misafirlerimde geldi .Ama ben meraktan çatlamak üzereydim ve hemen lavaboya girip testi yaptım arkadaşımda biliyodu test yaptığımı ve lavabonun önünde beni bekliyodu.Testi yapar yapmaz hemen 2 tane kırmızı çizgi oluştu şaşkın şaşkın teste bakıyordum elimde testle lavabodan çıktım.Arkadaşım hemen teste bakıp Ayşin hamilesin dedi . O an benim için tam bir karmaşaydı. Seviniyomuydum hayır sevinmiyordum peki üzülüyormuydum hayır üzüntüde yoktu.Bir bebek ... hayatımıza girecek olan yeni bi insan  hemde daha yeni evliyken kafamda birsürü soru işaretleri vardı ağlamaya başladım .Hemen eşimin yanına koştum ben hamileyim diyerek ona sarıldım ve daha çok ağlamaya başladım.eşim gayet mutlu bi şekilde oturuyordu ama benim içim sıkılıyodu.Ertesi gün hemen doktora gittik.doktor ultrasonla bakınca kesenin oluştuğunu söyledi.Bize gösterdi elimizede bi tane resim verip bizi evimize yolladı.Karnımda bi canlı vardı ve o benim bebeğimdi.Ama ben ona bakabilecekmiydim.Ben daha kendime bile bakamıyordum ona nasıl bakacaktım hem ben daha kariyer yapacaktım. bu sorularla 2 hafta geçti benim şiddetli kusmalarım başlamıştı ayakta duramıyordum yanımdada kimse yoktu eşim çalışıyodu psikolojim alt üsttü ve ben bu bebeği istemiyordum .Çünkü beni hasta etmişti bütün hayatım değişmişti .Doktora gittik kusmalarımdan dolayı .Doktor tekrar ultrasonla baktı ve o anda güm güm güm diye sesler duymaya başladık noluyo dedim sanki ters giden bişi var gibi geldi bebeği istemediğimi düşünen ben ona bişi olacak diye aklımı kaçırmak üzereydim.Doktor bişi yok buda ufaklığın kalp atışları dedi.Ağlamaya başladım o benim canımdı bebeğimdi nasıl olurda istemezdim ben onu .O anda kendimden çok utandım veee bebeğime söz verdim annesi onu hiç bir zaman bırakmayacaktı. ilk 5 ay şiddetli kusmalarım devam etti ayağa kalkamıyordum sonraki iki ay biraz daha rahatlamıştım hatta ücretli öğretmenliğe başlamıştım.7.aydan sonra erken doğum riskim başladı tekrar yatağa mahkum oldum.Temmuzun 30nda ara ara sancılanıyodum ama bu sancılar farklıydı ve düzenli geliyordu.Korkuyordum çünkü bebeğim çok küçüktü ve daha 1 ay vardı nerdeyse eşim görevdeydi.Hemen onu aradım eve geldi.Ama ben doktorada gitmekten korkuyordum.Eşim beni hastaneye götürdü .Bebek çok küçüktü bu yüzden iğnelerle doğumu durdurdular.3 gün sonra tekrar hastaneye yattım ve bu defa ciğer geliştirici iğne yaptılar artık doğsada bi sıkıntı olmaz dedi doktorumuz.4 gün sonra akşam görümcemle birlikte oturup düğün cd lerime falan baktık tam yatmaya hazırlanırken bi anda kasıklarıma bi bıçak saplandı sanki .O kadar acımıştıki canım nefesim kesildi sandım.Ağrılar devam ediyodu bunlar daha bi değişikti canımı acıtıyodu lavaboya gittim ve çamaşırımda kan olduğunu gördüm.eşim gece görevindeydi.Görümcem hemen eşime gelmesini söyledi bende yan komşunun zilini bastım ağlayarak beni doktora götürmelerini istedim.Merdivenlerden aşağı indim kimseyi beklemiyordum bıraksalar hastaneye koşarak gidecektim.Hastane hemen ön caddemizdeydi 2 dkda hastanedeydik. hemen beni nst ye bağladılar sancılarım tavan yapmıştı o sırada eşim içeri girdi çok şaşırmıştım bu kadar çabuk gelmesine.sabah 8e kadar sancı çektim .O kadar çok canım yanıyoduki heleki doktor gelip çatı muayenesi yaptıkça daha çok canım acıyodu sabah oldu ve başka doktor geldi.Boşuna bekletmişler seni açılman olmaz senin diyerek beni sezeryana hazırlamalarını söyledi.Beni doğumhanede hazırlayıp sedyeye bindirdiler eşime sadece ben gidiyorum dedim .Eşim şaşkın bi halde nereye diyordu.Sezeryana alıyolar beni dedim vedelaşamadan girdim ameliyata . saat 10.03te minik kuzum dünyaya geldi.Beni odaya aldıklarında narkozun etkisi tam olarak geçmemişti.Astımım olduğu için rahat nefes alamıyordum hemen hava vermeye başladılar.Eşimin kucağında minicik bişiler vardı .Kızımmıydı o benim minik kızımmıydı gözlerimi açamıyordum nefesim yetmiyordu ciğerlerim sanki 1 ton ağırlığında göğüs kafesime sığmıyodu .Ama kızımı görmek istiyordum zorla gözlerimi açtım eşim bana gösterdi kızımızı küçücük kıpkırmızı dudaklı kara bi kızım vardı :D artık kızımı görmüştüm ölsemde umrumda değildi .Verdikleri hava sayesinde biraz kendimi toparladım ve kızımı kucağıma aldım Allahım o nasıl bir duyguydu öyle Benim bebeğim kollarımdaydı erken doğum yaptığım için kimsenin haberi yoktu eşim herkesi aramaya başladı .Babam hemen otobüse binip geldi ertesi gün .Babama sarılıp ağladım .Artık bende anneydim ve onların hislerini çok daha iyi anlıyordum.Annem çalıştığı için izin vermemişlerdi.bayrama 15 gün falan vardı annemde o zaman gelecekti.Kızım minik kuzum doğmuştu artık çektiğim sıkıntıların hepsini unutmuştum ve meleğim artık 1 yaşında Rabbim bizleri evlatlarımızla sınava çekmesin tüm kuzularımıza uzun ömürler nasip etsin .BEN ARTIK BİR ANNEYİM....VE ANNEMİ EN İYİ ŞİMDİ ANLIYORUM...SENİ SEVİYORUM GÜZEL KIZIM CANIM BERRAK'IM...